Marzanna Mańkowska: Mnie interesuje publiczność, która chce wracać

Władze naszego miasta odsłoniły kurtynę i płońszczanie poznali nową dyrektor Miejskiego Centrum Kultury w Płońsku. O planach i pomysłach na działalność placówki rozmawiamy z Marzanną Mańkowską. 

Dość długi, bo trzyletni okres przejściowy między zakończoną kadencją jednego dyrektora a wyborem nowego szefa miejscowego domu kultury, za nami. Emocje z wyborem nowej dyrektor Miejskiego Centrum Kultury w Płońsku już nieco opadły, choć wybór ten był i jest dla niektórych zaskoczeniem, kiedy spojrzymy na Pani dotychczasową ścieżkę zawodową związaną przez blisko 20 lat ze strukturami Ministerstwa Sprawiedliwości. Skąd więc decyzja o obraniu kierunku akurat na kulturę i zarządzaniu miejską jednostką spod jej znaku? 

Na często zadawane mi pytanie: „Skąd po tylu latach w resorcie sprawiedliwości pomysł na kulturę?”, odpowiadam, że moja droga zawodowa jest znacznie szersza. Zaczynałam od szkoły o profilu artystycznym, później ukończyłam wydział historii. Przez kilka lat prowadziłam też własną firmę. Blisko dwadzieścia lat pracy w instytucjach resortu sprawiedliwości dało mi natomiast doświadczenie w zarządzaniu ludźmi i projektami, finansach publicznych, inwestycjach, współpracy krajowej i zagranicznej, nadzorze nad jednostkami oraz kontroli zarządczej. Przez trzy lata pracowałam również w uczelni wymiaru sprawiedliwości. W międzyczasie poszerzyłam i rozwinęłam swoje kompetencje zawodowe - ukończyłam studia podyplomowe, szkolenia, programy MBA i MPA. To doświadczenia, które dzisiaj chcę wykorzystać w zupełnie innym obszarze. 

Nie przychodzę do MCK po to, żeby udowadniać, że jestem artystką. Dyrektor instytucji kultury nie musi być najlepszym muzykiem, malarzem czy filmowcem. Powinien natomiast umieć stworzyć takie warunki, żeby specjaliści, artyści i pasjonaci mogli dobrze wykonywać swoją pracę, a ludzie, finanse, projekty i pomysły zaczęły ze sobą dobrze współpracować. Przychodzę więc przede wszystkim jako menedżer, ale kultura i sztuka zawsze były mi bliskie. Także prywatnie. Mój starszy syn ukończył Wydział Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, więc sztuka jest obecna również w moim życiu rodzinnym. W płońskim MCK najbardziej fascynuje mnie różnorodność. W jednej instytucji spotykają się kino, muzyka, sztuka, historia, edukacja, astronomia i działalność społeczna. To ogromny potencjał. Moją rolą będzie sprawić, żeby te wszystkie elementy nie tylko dobrze funkcjonowały, ale również coraz częściej zaczęły ze sobą współpracować.

Uniwersalną zasadą środowisk twórczych jest m.in. ta, iż sztuka i kultura są jak powietrze - zauważasz je dopiero wtedy gdy zaczyna ich brakować. Ta trafna myśl pokazuje jak ważną rolę odgrywają one w naszym codziennym życiu. Mieszkańcy widzą u nas jednak pewne braki. Jeden z internautów o nicku ‘’Gdzie jest LZA’’ wspomniał dość bezkompromisowo na naszym portalu np. o letniej ofercie domu kultury. Cytuję: ‘’Patrząc na program rozrywkowo kulturalny na lato przygotowany przez MCK, to należy tą instytucję raczej rozwiązać niż zmieniać kadrę’’. Co Pani na to, jak ten zestaw propozycji - choćby wakacyjnych - rozszerzyć w przyszłości, aby działo się więcej? Czy realizacja tego jest uzależniona jedynie od pieniędzy na organizację innych tak oczekiwanych przez ludzi przedsięwzięć, czy może to kwestia wyczerpania się pomysłów?   

Każdy mieszkaniec ma prawo oceniać ofertę MCK, także bardzo krytycznie. Jeżeli ktoś mówi: „brakuje mi czegoś”, to warto przede wszystkim zapytać: czego konkretnie? Krytykę traktuję jako informację, nie jako atak. Zanim jednak ocenię dotychczasową ofertę, chcę poznać jej uwarunkowania: frekwencję, koszty, możliwości organizacyjne i potrzeby różnych grup mieszkańców. Pieniądze są ważne, ale nie są jedynym ograniczeniem. Liczą się pomysł, partnerstwa, środki zewnętrzne i dobre wykorzystanie tego, co MCK już posiada. 

Nie chciałabym natomiast sprowadzać jakości instytucji kultury wyłącznie do liczby wydarzeń w kalendarzu. Można zorganizować bardzo dużo i niewiele z tego pozostanie. Można też przygotować mniej działań, ale takich, które budują publiczność, tworzą tradycję i są naprawdę oczekiwane. Dlatego moje podejście jest trochę inne: nie chodzi mi o to, żeby MCK po prostu robiło więcej. Chcę, żeby znaczyło więcej.

Wakacyjne MCK widzę jako połączenie kilku form: wydarzeń plenerowych, kina, muzyki, działań rodzinnych i młodzieżowych, nauki i astronomii, historii miasta, warsztatów oraz wydarzeń, które mogą przyciągnąć także osoby spoza Płońska. Nie chcę jednak produkować wydarzeń tylko po to, żeby zapełnić afisz. Kalendarz może być pełny, a instytucja mimo to pusta. Mnie interesuje publiczność, która chce wracać.

reklama

No właśnie, czy wróci Ludowy Zespół Artystyczny, jeśli już ten skrót się pojawił? Płońszczanie z rozrzewnieniem wspominają także festiwal folklorystyczny ‘’Kupalnocka’’. Jest szansa, że jeszcze się na nim pobawią? Czy będzie Pani otwarta na dialog z mieszkańcami, którzy mogliby przecież wychodzić z ciekawymi inicjatywami? 

Zarówno Ludowy Zespół Artystyczny jak i Kupalnocka są częścią pamięci kulturalnej miasta. I właśnie dlatego chciałabym ich powrotu. Zamierzam sprawdzić możliwości organizacyjne i kadrowe oraz przede wszystkim zainteresowanie mieszkańców. Widzę tu przestrzeń zarówno dla dzieci i młodzieży, jak i formuły międzypokoleniowej.

Podobnie z Kupalnocką. To wydarzenie ma historię i rozpoznawalność. Chciałabym przeanalizować możliwość jego powrotu jako nowoczesnego święta folkloru i tradycji – z muzyką, tańcem, zespołami z Polski i zagranicy, warsztatami, rękodziełem, wydarzeniami rodzinnymi i wykorzystaniem współpracy międzynarodowej. Zamierzam w pewnym stopniu przeformułować to wydarzenie, albowiem tradycja jest wartościowa wtedy, kiedy potrafimy dać jej nowe życie.

A jeśli chodzi o mieszkańców, zdecydowanie jestem otwarta na dialog. Jedną z najważniejszych zasad mojego programu jest przejście od modelu „MCK przygotowuje, mieszkaniec ogląda” do modelu, w którym mieszkaniec może także współtworzyć. Chcę, żeby można było przyjść nie tylko po bilet, ale również z pomysłem. Nie oznacza to oczywiście, że każda propozycja zostanie zrealizowana. Instytucja ma budżet, ograniczenia organizacyjne i odpowiedzialność programową. Ale chcę, aby człowiek, który ma dobry pomysł, wiedział, że zostanie wysłuchany.

Promuje Pani hasło ‘’Zróbmy miejsce’’. Proszę je nieco rozwinąć. 

To przede wszystkim zaproszenie. Chcę zrobić miejsce dla mieszkańców, młodzieży, seniorów, twórców, pracowników, nowych pomysłów, ale również dla historii i tradycji Płońska. Dlatego rozwinięciem tego hasła jest: „Przyjdź bez powodu. Zostań z ciekawości. Wróć z własnym pomysłem.” Chcę, żeby MCK było nie tylko miejscem, do którego przychodzi się na konkretne wydarzenie, ale częścią codziennego życia miasta. „Zróbmy miejsce” oznacza dla mnie przede wszystkim: zróbmy miejsce dla ludzi.

Rodzima kultura to nie tylko MCK z kinem, ale i szereg placówek mu podległych: Pracownia Dokumentacji Dziejów Miasta Płońska, muzea, planetarium i obserwatorium astronomiczne. Stały się one niewątpliwie wizytówką Płońska. Tam pracują prawdziwi pasjonaci. O ten nurt historyczny, o pamięć o naszych przodkach, dawnych mieszkańcach trzeba ciągle dbać i to się dzieje. Czy rozwój tych placówek jest jednym z Pani priorytetów i na czym miałby on polegać? 

Płońsk ma coś, czego wiele podobnej wielkości miast po prostu nie posiada: w ramach jednej instytucji spotykają się kultura, kino, sztuka, historia lokalna, muzealnictwo i astronomia. To daje możliwość budowania projektów naprawdę oryginalnych. Według mojej misji Pracownia Dokumentacji Dziejów Miasta powinna być miejscem, które gromadzi, porządkuje, zabezpiecza i digitalizuje pamięć o mieście. Muzeum Ziemi Płońskiej powinno tę historię interpretować i pokazywać mieszkańcom oraz turystom. Dom Pamięci może opowiadać o wielokulturowym dziedzictwie Płońska. Te miejsca powinny ze sobą współpracować, a nie funkcjonować jak oddzielne wyspy. Chciałabym rozwijać historię mówioną, archiwum wspomnień mieszkańców, digitalizację, projekty edukacyjne dla szkół, wystawy czasowe, spotkania z regionalistami i naukowcami oraz wykorzystanie nowych technologii do opowiadania historii.

Podobnie patrzę na planetarium i obserwatorium. Widzę tam przestrzeń dla współpracy ze szkołami i uczelniami, obserwacji, spotkań z naukowcami, a także łączenia nauki z muzyką, kinem, literaturą i sztuką. To może być jedna z rzeczy, które wyróżniają Płońsk na zewnątrz. I to co zasługuje na podkreślenie - bardzo ważna będzie dla mnie wiedza ludzi, którzy tam pracują. W takich miejscach pasja i doświadczenie pracowników są często równie cenne jak infrastruktura. I było to widać już po pierwszych dniach mojej pracy.

Czy przewiduje Pani jakieś zmiany organizacyjne w strukturze MCK? Jakich nowości można się jeszcze spodziewać w najbliższym czasie, jak i wybiegając nieco dalej w przyszłość? 

Byłoby nieodpowiedzialne zapowiadać reorganizację, zanim dobrze poznam zespół i sposób funkcjonowania MCK. Nie przychodzę z założeniem: „muszę coś zmienić, żeby było widać zmianę”. To chyba jeden z najgorszych powodów do reorganizacji. Jeżeli zmiany się pojawią, powinny rozwiązywać konkretny problem albo zwiększać możliwości instytucji. Nie zamierzam zmieniać czegoś tylko po to, żeby było widać, że przyszedł nowy dyrektor.

W moim programie zawarłam wyraźne kierunki: rozwój istniejących zespołów i placówek, większa obecność młodzieży, mocniejsze wykorzystanie muzeów i planetarium, partnerstwa, środki zewnętrzne, powrót do wartościowych tradycji, takich jak Kupalnocka i LZA, oraz w przyszłości wydarzenie o większej, ponadlokalnej skali. Nie chcę na początku ogłaszać wielu nowych projektów. Wolę za rok pokazać kilka rzeczy, które naprawdę dobrze zrobiliśmy. Wychodzę z założenia - mniej efektownych deklaracji, więcej konsekwentnego budowania instytucji.

Do rozmowy zapewne będzie jeszcze okazja wrócić. Tymczasem dziękuję i życzę powodzenia w nowej roli i realizacji pomysłów na nasz emcek. 

Dziękuję bardzo. 

::news{"type":"see-also","item":"29597"}