„Pomaganie ma sens, kiedy za słowami idą czyny” – rozmowa z Marią Koźlakiewicz, poseł na Sejm RP

O tym, skąd w niej potrzeba pomagania innym, dlaczego zdecydowała się przeznaczyć swoje uposażenie poselskie na cele społeczne i charytatywne, oraz o konkretnych działaniach na rzecz mieszkańców swojego okręgu wyborczego - z Marią Koźlakiewicz rozmawiała Marta Pietrzak.

— Pani Poseł, zanim została Pani posłem, angażowała się Pani w działalność społeczną i charytatywną. Skąd u Pani taka potrzeba pomagania?

Od zawsze czułam się społecznikiem. Jeszcze na długo przed rozpoczęciem działalności parlamentarnej angażowałam się w różne inicjatywy społeczne i charytatywne, często wspierając je również finansowo. Zależało mi przede wszystkim na tym, żeby działać tam, gdzie można zrobić coś konkretnego dla drugiego człowieka.

Tak naprawdę polityka przyszła później. Wcześniej była działalność lokalna, praca zawodowa, przedsiębiorczość i współpraca z ludźmi przy różnych przedsięwzięciach społecznych. Myślę, że właśnie to doświadczenie bardzo pomaga mi dzisiaj w wykonywaniu mandatu poselskiego.

— Po wyborach podjęła Pani dość nietypową decyzję dotyczącą swojego uposażenia i diety poselskiej.

Tak. Podejmując decyzję o kandydowaniu do Sejmu, postanowiłam, że środki związane z wykonywaniem mandatu będę przeznaczała na różne cele społeczne i charytatywne, przede wszystkim na terenie mojego okręgu wyborczego.

— Dlaczego zdecydowała się Pani na taki krok?

Nie jestem posłem zawodowym. Od lat prowadzę własną działalność gospodarczą i to ona jest podstawą mojego życia zawodowego. Uznałam więc, że mam możliwość, aby pieniądze związane z pełnieniem mandatu przeznaczać na pomoc innym.

Bliska jest mi również myśl, którą przed laty wyraził Radosław Sikorski, mówiąc, że do polityki powinni trafiać ludzie, którzy wcześniej zdobyli doświadczenie poza nią, pracowali, coś stworzyli i sprawdzili się w zwykłym życiu.

Bardzo się z tym zgadzam. Uważam, że dobrze jest najpierw działać w swoim środowisku, pracować zawodowo, poznawać problemy ludzi i brać odpowiedzialność za konkretne przedsięwzięcia, a dopiero później wykorzystać to doświadczenie w działalności publicznej. Dla mnie mandat poselski jest właśnie kolejnym etapem takiej drogi i możliwością działania na jeszcze większą skalę dla dobra wspólnego.

— Jaka pomoc jest najbardziej namacalnym przykładem Pani działalności?

Jednym z największych przedsięwzięć było wybudowanie domu dla ośmioosobowej rodziny, która straciła swój dom w pożarze. Czasami żartobliwie mówię, że jest to jeden z najważniejszych „pomników” mojego poselstwa.

Oczywiście nie zrobiłam tego sama. W tę inicjatywę zaangażowało się wiele osób o ogromnych sercach. Wspólnie udało nam się dać tej rodzinie nowy dach nad głową. To był dla mnie bardzo ważny przykład tego, jak wiele można osiągnąć, kiedy ludzie potrafią połączyć siły wokół dobrego celu.

— Ale pomoc nie ogranicza się przecież do jednej rodziny.

Oczywiście, że nie. Wspieram szkoły, między innymi przy zakupie wyposażenia, inicjatywy kół gospodyń wiejskich, Polski Czerwony Krzyż poprzez zakup fantomów do nauki pierwszej pomocy, sprzęt i wyposażenie dla Ochotniczych Straży Pożarnych, szpitale oraz placówki opiekuńcze. Finansuję turnusy rehabilitacyjne dla dzieci, a także wspieram osoby chore i rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji.

Biorę też udział w różnych licytacjach i zbiórkach na rzecz dzieci potrzebujących leczenia czy rehabilitacji. Każdy przypadek jest inny i staram się pomagać tam, gdzie rzeczywiście jest taka potrzeba. Wspieram też działania służące rozwojowi, jak chociażby rywalizacje sportowe, zawody czy gale. Chętnie pomagam w organizacji wydarzeń kulturalnych, wspieram wydawnictwa książek i publikacji o historii i wybitnych ludziach z naszego okręgu wyborczego.

— Czy mieszkańcy mogą zweryfikować, na co trafiają przekazywane przez Panią środki?

Tak. Dla siebie prowadzę dokumentację i zestawienia dotyczące przekazywanego wsparcia. Każdy może to zweryfikować, uczestnicząc w uroczystościach i spotkaniach, podczas których przekazywane są informacje na temat sponsorów i darczyńców. Myślę jednak, że najlepszym źródłem informacji na temat mojej działalności charytatywnej są po prostu ludzie, którym udało się pomóc.

Jednocześnie nie uważam, że każdą pomoc trzeba nagłaśniać. Są sytuacje, w których najważniejszy jest po prostu człowiek i jego potrzeba, a nie informowanie o tym w mediach społecznościowych.

— W polityce dużo mówi się o pomaganiu. Pani często podkreśla znaczenie konkretnych działań.

Bo uważam, że działalność publiczna może mieć bardzo różne formy. Staram się pomagać poprzez interwencję poselską, zmianę prawa, spotkania z wyborcami czy właśnie wspieranie ważnej lokalnej inicjatywy. Nie chciałabym wartościować tych form pomocy.

W moim przypadku, skoro mam możliwość i czuję taką potrzebę również bezpośredniego wsparcia finansowego, staram się z tego korzystać. Najważniejsze jest dla mnie to, żeby za deklaracjami szły konkretne działania i żeby mieszkańcy rzeczywiście odczuwali efekty mojej pracy.

— Jednym z przykładów jest również wsparcie dla szpitala.

Tak. Wcześniej, na prośbę dyrekcji, przekazałam wsparcie na zakup potrzebnego wyposażenia. Ostatnio zgłosili się do mnie również pracownicy placówki, wskazując konkretne bieżące potrzeby.

Przygotowali listę rzeczy, których brakuje, między innymi materiałów biurowych czy środków niezbędnych w codziennym funkcjonowaniu. Jeżeli jest realna potrzeba i mam możliwość pomocy, staram się reagować.

— Czyli działalność społeczna po wejściu do Sejmu nie zeszła na dalszy plan?

Wręcz przeciwnie. Mandat poselski daje mi jeszcze większe możliwości działania — zarówno poprzez pracę parlamentarną i interwencje, jak i poprzez bezpośredni kontakt z mieszkańcami.

Chcę, żeby moja obecność w Sejmie miała wymierny sens dla ludzi z mojego okręgu. Dlatego nadal staram się działać tak samo jak wcześniej: słuchać, reagować i pomagać tam, gdzie mogę.

Bo ostatecznie w działalności publicznej najbardziej liczy się to, co udało się realnie zrobić dla drugiego człowieka.